Master Design - Opdracht

NP2 Poster, strategie- en competentiemap

De NP2 poster de strategie- en de competentiemap zijn onderdeel van de master design. Hierin wordt kort de voortgang van het onderzoek samengevat. Hierin staat beschreven wat heb ik geleerd in het afgelopen semester en wat ben je van plan aan te pakken in het komende semester? Dit is gedaan aan de han van beschrijvingen van sleutelwerken en situaties uit je lopende design research en/of (relevante) uit je beroepspraktijk.

Bekijk hier de poster in PDF formaat: Poster NP2
Bekijk hier de strategiemap in PDF formaat: Strategiemap
Bekijk hier de competentiemap in PDF formaat: Competentiemap

< Terug naar het overzicht

Master Design - Opdracht

Design research mapping 3.0

Het leek mij weer eens tijd om mijn mapping aan te passen (zie hierboven). De onderzoeksmap is mijn onderzoek in de vorm van een flowchart. Hier zijn dan ook de verschillende trails van mijn Design research te zien. Ik vergelijking met mijn laatste mapping is er veel veranderd. Zo is er een duidelijke hoofdvraag geformuleerd.

Design Research - flowchart - Mapping 3.0

Ik ben begonnen door dit allereerst op een groot vel te schetsen (zie hieronder), simpelweg door de elementen die ik op mijn Pitch Poster heb staan, vervolgens ben ik hier de literatuur en de verschillende iteraties die ik tot zo ver heb gebruikt en gedaan aan gaan koppelen. Zo kon ik goed zien welke informatie ik tot nu toe had en waar ik me nu op moet gaan focussen in mijn design research. Dit heb ik vervolgens naar een digitale versie gaan omzetten.

Deze Design research mapping dient weer als basis van mijn planning voor de komende periode.

Design Research - Mapping 3.0 - schets

< Terug naar het overzicht

Master Design - Film-serie gekeken

Film bekeken: The Happy Film

In The Happy Film kijkt Stefan Sagmeister door middel van Design Research of het mogelijk is om zijn gedachten te trainen om gelukkiger te worden. Ik heb The Happy Film van Stefan Sagmeister (nogmaals) gekeken om twee redenen.

Allereerst omdat ik er zelf aan zit te denken om mijn ontwerp proces vast te leggen doormiddel van een videodagboek. Iets waar ik al mee ben begonnen met mijn vlogs, maar wat ik in de uiteindelijke publicaties waarschijnlijk wil uitwerken. Hierbij wil ik me dan ook verdiepen in storytelling. Stefan Sagmeister, legt naar mijn mening op een geweldige manier zijn ontwerp proces vast.

Vooraf vertelt hij duidelijk het probleem (de cases) en daarmee de reden waarom hij aan dit project begint. hij legt uit is een Oostenrijkse designer die in New York is gevestigd. Op zakelijk gebied is hij succesvol, maar in het achterhoofd vermoedt hij dat er iets meer moet zijn. Hij besluit zichzelf om te zetten in een ontwerp project. Vervolgens deelt hij zijn film op in drie delen, namelijk: meditatie, cognitieve therapie en medicijnen. Hij gaat systematische deze drie stappen af en belicht welke stappen hij neemt. Uiteindelijk komt hij met een conclusie. Voor hem geen bevredigende conclusie, maar een conclusie.

De tweede reden waarom ik deze film heb gekeken omdat Stefan Sagmeister een goede inkijk geeft in zijn manier van Design Research doet dit op een systematische manier. Door vooraf duidelijk doelen te stellen, een gewenste uitkomst uit te spreken en zich te laten leidden door de uitkomst van iedere stap in zijn onderzoek.

Bekijk ook The Happy Film via Vimeo

< Terug naar het overzicht

Master Design - Opdracht

NP1 Poster – Grijs gebied interactie- en visueel ontwerp

De NP1 poster is onderdeel van de master design. Hierin wordt kort de voortgang van het onderzoek samengevat. Hierin staat beschreven wat heb ik geleerd in het afgelopen semester en wat ben je van plan aan te pakken in het komende semester? Dit is gedaan aan de han van beschrijvingen van sleutelwerken en situaties uit je lopende design research en/of (relevante) uit je beroepspraktijk.

Bekijk hier de poster in PDF formaat: Poster NP1 – Lage kwaliteit

< Terug naar het overzicht

Master Design - Proces vlog

Proces vlog #1: mijn tekenvaardigheden

In mijn eerste vlog leg ik kort uit waarom ik niet langer lange proces artikelen schrijf maar ben begonnen met het vloggen. In deze vlog werk ik aan mijn persoonlijke vaardigheden. In dit geval doe ik dat door aan mijn tekenvaardigheden te werken met Vera van Groos.

Dit wil ik doen omdat ik in mijn laatste proces artikelen veel gebruik heb gemaakt van sketchnote-achtige vorm om mijn artikelen te ondersteunen. Door hier aan te werken hoop ik nog duidelijker weer te kunnen geven wat de kern van mijn onderzoek is.

Overview onderzoek

In een volgende vlog ga ik samen met makers (interactie- en visueel ontwerpers) kijken naar wat de overeenkomstige factoren binnen ons vakgebied zijn, het spanningsveld tussen beiden gaan mappen en mogelijke nieuwe ontwerp-vormen bespreken. Wat zijn de parameters? Ik wil samen met hen gaan kijken welke verantwoordelijkheid we als ontwerpers kunnen, moeten en willen nemen.

Met de uitkomsten van deze sessie wil ik kijken of er een nieuwe werkvorm of proces kan ontstaan die de samenwerking tussen verschillende disciplines kan vergroten.

< Terug naar het overzicht

Master Design - Opdracht

Conversation piece – Probe opdracht

Tijdens deze opdracht proberen we inzicht te krijgen wat waardevolle objecten voor participanten zijn en welke objecten het minst waardevol zijn. Ik heb voor deze opdracht gekozen omdat dit goed aansluit bij mijn onderzoek naar emotie en gebruiksvoorwerpen. Iets wat ik ook aan het onderzoeken met de Living Atlas.

Stap 1. We hebben meer dan 20 participanten gevraagd hun meest waardevolle object op een A4tje simpel te tekenen (dit mocht geen telefoon, laptop, iPad, persoon of huisdier zijn).

Stap 2. Vervolgens hebben we een selectie van 20 objecten gemaakt. Hierbij hebben we eventuele dubbele objecten verwijderd. Deze objecten hebben we uitgeknipt en verspreid over een tafel.

Stap 3. We hebben er een camera opgericht en aan nieuwe participanten gevraagd een ranking te maken van welke objecten zij als het meest waardevol beschouwen. Vervolgens hebben we van iedere ranking een foto gemaakt.

Stap4. Na de ranking hebben we de participanten gevraagd waarom ze voor deze opstelling hebben gekozen. Wat hierin opviel was dat sommige participanten de objecten echt als gebruiksvoorwerpen zagen en andere participanten zagen de objecten meer ergens symbool voor staan. Zo was voor de ene participant een bijbel echt een bijbel, maar voor een andere stond het voor geloof, hoop en liefde.

In de bijlage is de presentatie te vinden met daarin de uitleg staat die de participanten gaven waarom ze voor deze opstelling hebben gekozen:

Conversation piece – presentatie

Bij een volgende probe zou ik nog meer participanten willen vragen om hun meest waardevolle object te tekenen, zo zou ik een nog betere selectie kunnen maken met daarin echt alleen maar unieke objecten. Ik denk zo namelijk een beter beeld te kunnen van waar de verschillende objecten voor de participanten voor staan. Ook zou ik hen tijdens de ranking willen vragen commentaar te willen geven op de keuzes die ze maken. Ook zou ik willen experimenten met hoe een ranking verloopt als participanten met elkaar mogen discussiëren over de keuzes die ze maken.

Zie hier het hier alle rankings onder elkaar.

Master Design - Conversation piece - all drawings combined (klein)

< Terug naar het overzicht

Master Design - Opdracht

Appartementen Jungle – Living Atlas

Ik besluit naar het stripmuseum in de Wijnhavenstraat te gaan, aangezien ik bij mijn onderzoek op een scetchnote-achtige manier te werk ga. Terwijl ik er naartoe loop moet ik om de vrachtwagens van alle leveranciers lopen die in de straat druk alles aan het in- en uitladen zijn. Het museum zelf is dicht, een lichte teleurstelling komt bij mij op. Ik besluit om tegenover het museum te gaan staan en te wachten, in de hoop dat het museum nog wel op tijd open gaat.

Vlakbij is een hotel en er lopen allemaal mensen voorbij met koffertjes van en naar het hotel. Ook komen er veel mensen voorbij die al kijkend op hun mobiel hun weg aan het navigeren zijn. Toeristen. Terwijl ik aan het wachten ben loopt een van de vermoedelijke eigenaren, al vloekend op zijn telefoon, richting het museum, terwijl een van de andere vermoedelijke eigenaren, ook op haar telefoon, uit het nog gesloten museum komt. ‘Ik stond aan de andere kant’ zegt ze enigszins kalmerend naar de boze vermoedelijke mede-eigenaar. Daar sta ik dan te wachten tussen een jungle aan appartementen. Terwijl ik daar sta loopt dezelfde man drie keer voorbij. Hij brengt zijn afval weg, loopt weer terug en loopt vervolgens weer langs om zijn fiets te pakken.

Ik ga op een bankje in de Scheepmakershaven zitten. Een van de planken van het bankje zit los en iedere keer als ik ga verzitten tikt de losse plank tegen de vasten aan. Ik kijk op het water en kantorencomplexen uit. Achter mij rijden auto’s voorbij en ik groet de mensen die mij voorbij lopen. Ik ruik de rook van een van de rokende voorbijgangers. Om mij heen hoor ik het geluid van vuilniswagens, schoonmaakploegen en bouwwerkzaamheden. Een groep toeristen loopt voorbij, ze praten Frans met elkaar. Ze stoppen om foto’s te maken van een van de Rietveld-stoelen die in een etalage tentoon wordt gesteld. Terwijl de groep doorloopt blijft een van hen staan om vervolgens nog vijf foto’s te maken.

Ik besluit terug te lopen richting het museum. Net op dat moment komt een van de vermoedelijke eigenaren naar buiten. Ik vraag aan hem hoe laat ze open gaan. ‘Half elf, maar misschien dat ze je al naar binnen laat’ zegt hij, terwijl hij naar zijn vermoedelijke mede-eigenaar refereert. Nu ik naar de tijd heb gevraagd voelt het niet gemakkelijk om te blijven staan, wetende dat ik die tijd niet meer ga halen. Ik besluit terug te gaan naar het bankje in de Scheepmakershaven. Daar blijf ik, al groetend naar voorbijgangers, de resterende tijd zitten terwijl ik in de verte het fluiten van een verkeersregelaar hoor.

Living Atlas - appartementen jungle

< Terug naar het overzicht

Master Design - Opdracht

Cultural probe – Opdracht kritisch lezen

De schrijvers van het stuk ‘Cultural Probes’ uit 1999 beschrijven de probe als een interactieve technieken die ze hebben gebruikt bij een opdracht van de Europese Unie. Deze probe is om inspirerende reacties op te roepen. Hiermee proberen ze een discussie te leiden zonder te domineren. Ze geven aan dat het ook kan zonder dat je erbij bent om een onderzoek afnemen. Het is leren van groepen die je niet goed kent en dat gebruiken in je onderzoek. Het onderzoek moet meer worden bekeken vanuit een artistiek oogpunt dan een wetenschappelijke manier door engineers. Het is een open en subjectieve methode om data te achterhalen, alles wat ze aanhalen is kunst gerelateerd (het blijft een interpretatie). In plaats van oplossingen bedenken gaat het om het creëren van nieuwe mogelijkheden.

Het artikel is gepubliceerd in Interactions Magazine, een vakblad met als doel het informeren vakgenoten over (nieuw) interactief onderzoek. 20 jaar oud artikel en toen was het een revolutionaire methode. Het is geschreven door Bill Gaver, Tony Dunne en Elena Pacenti en zetten zich in dit artikel neer als kunstenaars in plaats van onderzoekers. Bill Gaver heeft psychologie en cognitieve wetenschappen gestudeerd. Hij was gebonden aan de Royal College of Art in Londen, G.B. Nu professor aan de Goldsmits universiteit in Londen. Anthony Dunne staat midden in de social design discussie. Hij heeft in New York gestudeerd, heeft een achtergrond in design en opkomende technologie en zat net als Bill Gaver gebonden aan de Royal College of Art in Londen, G.B. Elena Pacenti is hoofd van de Domus Academy of Design in Milan, Italy en heeft een doctoraat in filosofie.

Een stap verder

Daar tegenover staat Lucy Kimbell, met haar artikel ‘Reassembling the visual’ uit 2008. Zij is zelf ook onderzoeker en consultant. In haar artikel richt ze zich hoofdzakelijk op etnografen, consultants en beschrijft dat de probe niet discipline gebonden is. Het volgens haar niet alleen een manier om onderzoek te doen is, maar ook manier om de grenzen van disciplines te heroverwegen. Het is een methode om multidisciplinair samen te werken. De probe is voor inspiratie maar ook voor datavergaring, maar daar wordt hij niet altijd voor ingezet. Volgens haar is een probe locatie en gebruikers specifiek. Het is een tool om het onderzoek wat je doet zichtbaar te maken, maar de visuele uitkomst is niet het belangrijkste, maar hoe je er mee omgaat. Zoals een kunstenaar of ontwerper dat doet, design meer als een styling gebruiken. Het kan heel verwarrend zijn, want niet alles kan klakkeloos worden aangenomen, maar je moet je altijd afvragen waar de informatie vandaan komt.

In het artikel ‘Cultural probes and the value of uncertainty’ uit 2004, geschreven door William Gaver, Andy Boucher, Sarah Pennington en Brendan Walker, komt Bil Gaver met een vervolg/reactie op zijn eerste artikel. Hierin geeft hij een reactie op wat er de mensen ermee zijn gaan doen. Hij geeft aan dat er nu wordt te veel wetenschappelijk naar gekeken, maar daar is het dus niet bedoeld. Je kunt een probe wel interpreteren, maar niet analyseren.

Conclusie

Zelf heb ik de methode nog niet toegepast, weet dus niet in hoeverre het wel of niet werkt. Nu ben ik hier misschien nog te sceptisch voor. Want waar kun je het voor inzetten? Als je er niet rationeel, wetenschappelijk en analytisch naar te kijken kun je je afvragen hoe valide het dan is? De vraag is echter of je het een onderzoek kunt noemen als je geen conclusies kunt trekken. Als je het kritisch bekijkt kun je ook zeggen dat het een egoïstisch werk is vanuit een kunstenaar. Is het design of ben je kunst aan het maken? Situationisten, het lijkt daar op.

Ik ben kritisch op de methode, want er je vervolgens ermee doet als ontwerper, wordt niet behandeld. Wat doe je na zo’n probe? Hoe kom je een stap verder. Bill Gaver geeft geen volgende stap. De probe moet volgens hem op zich staan. Er wordt nu een probe gedaan en zachtjes achteruit weggelopen, want we mogen niet met de resultaten doen. Zo voelt het voor mij. Ik zou zeggen ga op zoek gaan naar een volgende stap. Maar misschien twee groepen samen brengen, laat de groepen met de resultaten ontwerpen.

< Terug naar het overzicht

Master Design - Opdracht

Conversation piece – Opdracht research methodes

Tijdens deze les gingen we aan het werk met een conversation piece. Een conversation piece is mogelijke onderzoeksmethode waarbij er aan participanten op een interactieve manier vragen wordt gesteld.

Het onderzoek

Het doel is om te kijken wat mensen nodig hebben om in een flow te komen. Ik wilde dan ook kijken of mensen door middel van een simpele activiteit makkelijk een flow konden komen en mij dan vertellen wat er gebeurd. Ik wil dan ook kijken of ik mensen door middel van een puzzel mensen kan helpen om in een flow te komen.

Ik ga de resultaten meten door quote’s van de participanten vast te leggen op kaarten.. Deze qoute’s zou ik dan weer kunnen gebruiken als bewijslast bij de side trail “wat is een goede flow” die ik verder wil wens te werken. Ik heb hierin nog niet echt mijn eigenheid gevonden. Dit komt denk ik doordat het nog een eerste variant is die snel in elkaar gezet moet worden. Om echt iets te kunnen bedenken heb ik meestal wat meer tijd nodig.

Puzzel - Conversation piece

Het resultaat

De feedback die ik van de participanten terug kreeg is dat het belangrijk is dat ze goed uitgeslapen zijn. Een opperste concentratie, zonder afleiding is hierbij belangrijk zodat we zich op de kleine dingen kunnen focussen. Het is iets wat je gewoon moet kunnen doen, zolang het maar je eigen ding is, iets waar je jezelf in kunt verliezen. Een aantal van de participanten is van mening dat een flow vanuit het onderbewust wordt getriggerd.

Voor mij persoonlijk voelt het vooral erg ongemakkelijk. Dit komt vooral omdat je (voor mijn gevoel) erg bloot in een ruimte zit waar je er toch een beetje op aan wordt gekeken. Ik heb veel aan straattheater gedaan en ik vind het dan toch makkelijker om door middel van een “masker” dit te doen. Het is iets waar je je beter achter kan verschuilen.

Volgende keer de plek mee inrichten wat mensen meer uitnodigt me te helpen. Daarbij weet ik ook niet of een puzzel hiervoor het juiste middel was. Een puzzel is namelijk iets wat mensen leuk vinden of niet. Er werd veelal aangehaald dat het hen deed denken aan de kerstvakantie, waarbij zij (of iemand anders) samen met een familielid dit als activiteit deden. Een beter middel zou bijvoorbeeld Lego kunnen zijn. Hierbij is er veel meer aan de verbeelding over te laten.

Conversation piece - uitkomst

< Terug naar het overzicht